Okrutnicy, czyli o zdegradowanym świecie słów kilka, a tak naprawdę potrzebuję długaśnego tytułu, co nie.

„To nie świat jest okrutny, to Oni. Zniszczmy Okrutników, dobrze? Razem.” 

Słowa Willow wciąż tkwiły w mojej pamięci i powracały każdej nocy. Budziłam się, ledwo łapiąc oddech. Jej odejście było tylko i wyłącznie winą Okrutników. Zabrali mi ją, a potem zmienili w jedną z nich. Biedna Willow. Nikt nawet nie dał dziewczynie wyboru. 

Podniosłam się z pryczy i poszłam do kuchni. Matka, jak zwykle ubrana w białą sukienkę do kolan, stała przy blacie szafki i przygotowywała śniadanie dla całego Domu. A trzeba by wspomnieć, że Dom tak naprawdę nie był mieszkaniem, a dzielnicą. 

Podmiasto Okrutników dzieliło się na trzy części – Dom, który cechowała biel, Ogród ubierający się w zieleń oraz Łąkę mającą mienić się różem. Okrutnicy stwierdzili, że w ten sposób łatwiej będzie im nas podporządkować. Bunt uważano za zniewagę, co było najgorszym Grzechem. Za zniewagę zwisało się z Wieży Buntowników. Wielu ludzi, którzy nie wytrzymywali ostrego rygoru, rzucało się stamtąd. Widziałam na własne oczy jak Sam, brat Willow, wspiął się na sam szczyt i skoczył... Jego zakrwawione ciało zostało sprzątnięte (dosłownie) w ciągu kilku minut.

W Podmieście Okrutników panowały surowe i niezmienne od lat zasady. Główna z nich zakazywała rozmów i innych, jakichkolwiek kontaktów Ogrodu z Łąką, ponieważ Okrutnicy sądzili, że róż gryzie się z zielenią. Nam, Domowi, pozwalano na więcej. Mogliśmy raz do roku odbyć podróż do Siedziby, nie musieliśmy unikać reszty dzielnic. Kolejne zasady dotyczyły zachowania wszystkich mieszkańców Podmiasta. Za co otrzymywało się karę śmierci, za co obcinano język, za co włosy, za co łamano nogi, za co ręce i tak dalej. Każdy musiał znać je wszystkie. 

Moja mama miała za zadanie dzisiejszego ranka przygotować ponad sto osiemdziesiąt kanapek. Sama. Dlaczego? Ponieważ tak mówiły zasady. A nie chcąc stracić jakiejś części ciała, trzeba było się im podporządkować. 

Na stole stało dwanaście talerzy zapełnionych kanapkami. Jako że minęła ósma, czyli godzina pobudki Domu, przez drzwi co chwila przechodził ubrany na biało człowiek, brał kromkę chleba posmarowaną grubą warstwą topionego sera, po czym opuszczał mieszkanie, nie powiedziawszy nawet słowa „dziękuję”. Głupie zasady.

– Dzień dobry – przywitałam się, opierając o szafkę. 

– Dzień dobry, Shichirobei – odezwała się chłodnym głosem mama. Spojrzała na mnie kątem oka i ciężko westchnęła. – Idź się przebrać, nim ktokolwiek cię zobaczy.