– Wiesz, stwierdziłem, że swój potok słów
zostawię na czarną chwilę. Żeby cię do końca dobić.
Przewróciłem oczami.
– Twoje poczucie humoru jest powalające.
– Po prostu nie chcę cię denerwowaćciągłym gadaniem… – Odwrócił wzrok w stronę okna. – Każdy każe mi się zamknąć,
wszystkich denerwują moje długie monologi. I ja o tym wiem, ale one są częścią
mnie, bez nich tracę fragment siebie i zachowuję się wrednie, co pewnie
zauważyłeś. Po prostu gdy nie mówię dużo, nieświadomie wyżywam się na innych.
Przepraszam.
– Nie ma sprawy, rudzielcu. – Z uśmiechem poczochrałem jego sterczące włosy. – Możesz mówić, jeśli ci to sprawia taką przyjemność. Jakoś to przemęczę.
– Wyjedziesz? – zapytał ni stąd, ni zowąd,
a ja spojrzałem na niego, ściągając brwi. – Wyjedziesz stąd, prawda? Pod koniec
sierpnia.
